labruja.web-log.nl

La Bruja


LA BRUJA TE MIRA


Teken voor gerechtigheid in Peru!
BRING FUJIMORI TO JUSTICE!!

http://www.aivl.be/index.cfm?PageID=1898

Geslaagd!

Vanmiddag bij thuiskomst vond ik de enveloppe bij de post. DE enveloppe waarin de uitslag van mijn examen stond.

Ik scheurde hem open en heb van verbazing toch echt wel even staan gillen. GESLAAGD!! En met een score van 8,7 nog wel!

Ik ben hier best wel een beetje trots op, ik mag nu officieel gaan lesgeven!

Lesgeven

De cursus is inmiddels afgerond en hoewel het nog maar zeer de vraag is of ik het welbegeerde papiertje wel in de wacht sleep, ben ik inmiddels al aangenomen bij een sportcentrum hier in de buurt. Door iemand die veel vertrouwen heeft in mijn kunnen zonder het kunstje nog te hebben gezien, dat getuigt van moed!

Misschien heeft het vooral te maken met het feit dat de lessen die ik ga geven niet het aerobic is waarvoor ik de afgelopen maanden heb lopen zwoegen. Het is de bedoeling dat ik spinning en power lessen ga geven. (Voor de leken; fietsen en gewichten tillen). Stiekem had ik ergens verwacht dat ik deze lessen helemaal niet leuk zou vinden om te geven, ik doe veel liever pasjes en huppeltjes op muziek, maar tot mijn eigen verbazing ben ik na het zien van de lessen heel enthousiast. (Nu de klanten nog )

Ik ga gestandaardiseerde groepslessen geven. Dit houdt in dat er weinig eigen initiatief van mijn kant wordt verwacht voor wat betreft de inhoud van de lessen, die staat namelijk al vast. Wat ik moet doen is die lessen in mijn hoofd prenten en overbrengen aan de klanten. Daarbij moet je natuurlijk lekker veel enthousiasme aan de dag leggen, want de lessen zijn vrijwel iedere week hetzelfde en dat moet je wel leuk zien te houden. Het voordeel van deze lessen is dat mensen duidelijk hun vooruitgang waarnemen en dat er geen ingewikkelde pasjes en dansjes in zitten die voor sommigen gewoonweg onmogelijk zijn uit te voeren. En het grote voordeel voor de lerares is uiteraard dat je niet iedere week een geheel nieuwe les hoeft te verzinnen. Heel gemakkelijk, vooral als je net begint, zoals ik.

Zoals het er nu uitziet denk ik dat ik binnen een maand les ga geven. Leuk om te doen uiteraard, daarom ben ik tenslotte aan die cursus begonnen, maar het grootste, fijnste voordeel is dat ik zo lekker in vorm blijf. Over één ding bestaat namelijk geen twijfel: eten, lekker eten, is mijn hobby. En één ding staat vast; in huize Groot-de Groot zal er zeker niet minder gegeten worden, daarvoor zijn we gewoon een te groot fan van eten. Dan blijft er dus maar één mogelijkheid over; meer bewegen. En dat is wat ik nu doe. En het werkt! Nog een paar uurtjes in de week lesgeven erbij en ik kan helemáál eten wat ik wil én in vorm blijven. Waarom ben ik ook alweer nu pas aan die cursus begonnen??!

Trapeze-artiesten

Heb je de mannen gezien die op het CS aan het plafond hangen? Het zijn maar spandoeken maar toch had ik gister het idee dat ik iets geheims had ontdekt. Je moet maar toevallig omhoogkijken. Er hangen er een stuk of vijftien, met zo'n tien meter tussenruimte heen en weer te zwaaien in de wind. Mannen aan hun trapeze (vrouwelijke vormen kon ik niet ontdekken), geduwd door de wind.

Er was er eentje druk aan het zwieren terwijl ik zat te wachten op mijn trein. De rest hing rustig op het volgende zuchtje wind te wachten.

Ik stelde me voor dat ze allemaal tegelijk heen en weer zouden zwaaien en hoe mooi dat er uit zou zien. Ken je dat? Dat je iets ziet en dat je gedachten zo met je op de loop gaan? Even weg uit de realiteit, bewerkstelligd door een onbekend kunstenaar. Dat vind ik nou mooi.

Vrijhandel

Een pond boter zou in Europa 75 eurocent kosten als er vrijhandel in de landbouw zou bestaan. Een huishouden in Europa betaalt via belastingen 1000 euro per jaar om de hoge landbouwprijzen in stand te houden.

Kim Anderson, een econoom van de Wereldbank, zegt daarover: "Als de mensen de echte kosten zouden weten, zouden ze het niet steunen."

Jill Mansell

En ik me maar intelligent voordoen. 'Ik lees onwijs veel; ik verslínd boeken'. De vraag is dan meteen; wát voor soort boeken. Tja... daar val ik door de mand.

Begrijp me niet verkeerd, ik verdiep me regelmatig in de psychologie, politieke situaties en geschiedenis, maar, ik moet toegeven, af en toe keer ik terug naar de stuiverroman.

Je weet wel, de boekjes die je in één dag verslindt: de hoofdpersonen vinden elkaar leuk, kunnen elkaar niet krijgen of werken elkaar op de zenuwen óf er is nog iemand anders in het spel. Maar je weet toch wel dat het uiteindelijk goed afloopt. De boekjes die bijna allemaal hetzelfde zijn. Alleen de namen van de hoofdpersonen variëren en het speelt zich in een andere omgeving af, maar dan heb je het ook wel gehad. Ik heb bijna de hele bouquetreeks verslonden vroeger. In het begin nam ik nog de moeite het hele verhaal te lezen. Maar, zoals gezegd, je komt er snel achter dat je er ook heel snel doorheen kunt 'scannen'. Op zoek naar de passages met dat beetje seks wat er in terug te vinden was, aangezien dat in die tijd stiekem het enige leuke was.

Het heeft even geduurd, bij het vijfde boek om precies te zijn, tot ik er achter kwam dat ik weer op de bouquetreeks ben teruggevallen. Ondanks het feit dat het principe hetzelfde blijft, is deze nieuwe versie leuker. Over de spanning van de seksuele passages ben ik inmiddels toch heen gegroeid, dus het maakt niet uit dat die ontbreken. De boeken zitten in een wat flitserder verpakking tegenwoordig en zijn afgestemd op deze tijd; er wordt gesmst en ge-e-maild dat het een lieve lust is en er zijn heel wat verwijzingen naar gebeurtenissen van deze tijd. Ze lezen vlot weg zonder saai te worden en de hoofdpersonen zijn jonge meiden, van eind twintig, lekker herkenbaar. Er gebeurt genoeg om er in op te gaan en je leeft mee met de hoofdpersonen. Natuurlijk weet je voordat je begint te lezen dat het goed afloopt, maar dat maakt niet uit.

Het moet gezegd, zo nu en dan worden vrouwen niet bijster intelligent afgeschilderd en heb je van die 'zég het nou gewoon, doe toch niet zo moeilijk!' of 'goeie dag, ben jij nou een zelfstandige vrouw??' momenten. Dat zijn ergerlijke maar gelukkig heel kleine stukjes en daardoor snel vergeten.

Jill Mansell is de koningin van deze boeken. Er zijn er een boel in omloop maar zij spant de kroon. Toen ik net haar foto googlede, kwam ik op een foto van een eenvoudige vrouw op leeftijd uit. Het standaard huisvrouw-typetje dat thuis de stuiverromannetjes zat te schrijven. Met het verschil dat zij meer inlevingsvermogen heeft, grappig is en de tijdsgeest goed over kan brengen. Als ik dit over een jaar of vijftig nog een keer zou lezen, zou ik alleen maar 'oja' momenten hebben omdat je jezelf terugleest. Ook al is het dus geen hoogstaande literatuur, zo nu en dan zo'n boekje tussendoor is bijzonder aan te bevelen.

Broertje

Opeens gaat de telefoon. Het is nog donker en voor mijn gevoel ontzettend vroeg. Op de wekker zie ik dat het half vijf is. Als Dirk de telefoon opneemt hoor ik de stem van mijn vader in de stilte van de slaapkamer. Mijn hart zit in mijn keel, adrenaline suist door mijn lijf.

Als ik de telefoon krijg blijkt mijn broertje in het AMC te liggen, geraakt door een auto terwijl hij de weg overstak. Ze hebben zojuist geopereerd; een stuk uit zijn schedel gehaald om de zwelling van de hersenen die door de klap is ontstaan meer ruimte te geven en om bloed weg te zuigen. Ze zullen hem een week kunstmatig in coma houden om zijn lichaam en hersenen zoveel mogelijk de tijd te geven te herstellen.

Vanaf dat moment stond mijn leven stil. Als in een soort roes kleed ik me aan en gaan we op weg naar het ziekenhuis. Het enige wat me opvalt is dat het zo lang duurt voor we er zijn. Als we eindelijk aankomen omhels ik mijn ouders. We mogen hem zien. Hij ligt doodstil in bed, alsof hij slaapt, alleen beweegt er niets aan hem, niet zijn oogleden, niets. Overal slangen, lichtjes en piepende apparaten. Er zit een verband om zijn hoofd, maar verder zijn er geen zichtbare beschadigingen.

Wat er door je heen gaat is niet te beschrijven. De schok als je het hoort, maar dan realiseer je het je nog niet. Dat gebeurt pas als je aan de rand van het bed staat. Een soort overtuiging volgt dat het weer goed zal komen. Dit kan niet, dit overkomt ons niet, dit is even en dan staat hij gewoon weer op. Maar toch.. ergens, achter in je hoofd gaat een gedachte dat dit wel eens heel verkeerd af zou kunnen lopen. Dat hij wel eens níet meer wakker zou kunnen worden, dat ik mijn broertje straks kwijt ben of dat hij straks ernstig beschadigd het ziekenhuis verlaat en niets meer zelf kan.

Eerst was ik rustig, veel huilen, maar rustig huilen. Na een dag hield ik het niet meer en heb ik alles er woest uitgehuild, geschreeuwd uit onmacht, uit angst, uit pijn. Een ongelofelijk leeg gevoel dat toch een soort knoop vormt in je binnenste. Een angst die vanuit het diepst in je naar boven is gekomen, die je helemaal overneemt. Ik zat er middenin en het voelde alsof het nooit meer over zou gaan. Zo hoop ik me nooit, maar dan ook nooit meer te voelen.

Hij is ondertussen uit het ziekenhuis en de engel op zijn schouder heeft zijn best voor hem gedaan want hij is weer helemaal zoals hij was voor het ongeluk. Het was een spannende, slopende, enge tijd, maar nu kunnen we opgelucht ademhalen. Het is bijna onwerkelijk dat hij nog maar zo kort geleden daar lag en helemaal niet reageerde. Dat wij zo bang waren lijkt nu vreemd. De angst heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van geluk. Maar dat hij nu zo goed aan het herstellen is, wil niet zeggen dat die gevoelens meteen helemaal weg zijn. Het zit diep, zoveel angst, zoveel emotie en telkens als je iemand vlak voor een auto langs ziet oversteken, je een ambulance voorbij hoort rijden of je op tv iemand in een rolstoel ziet, komt dat brok in je keel nog even terug. Zo nu en dan voel ik de tranen weer branden.

Ik ben heel erg blij dat ik mijn broertje terug heb maar ik ben me er heel erg van bewust dat het heel anders had kunnen lopen.

Mexicaanse sneeuw

Ik had geen idee dat er in Mexico gedeelten waren waar sneeuw lag en waar het heel koud kon zijn. Mijn kennis, of liever mijn voorstelling, van Mexico was gebaseerd op wat ik ooit op televisie heb gezien. Mexico was voor mij het land waar het altijd en eeuwig zonnig en warm is. Wat werd bevestigd toen mijn Mexicaanse vriendinnetje vorig jaar in Salamanca voor het eerst sneeuw zag en daar heel erg van onder de indruk was. In Cancun is het zo'n 340 dagen per jaar zonnig en de witte stranden en blauwe zee daar komen aardig overeen met wat de gemiddelde Europeaan in Mexico zoekt. Dus waarom zou je je er verder in verdiepen?

Maar Mexico is natuurlijk een heel groot en gevarieerd land. Karin Anema (http://www.karinanema.com/) doet in 'Mexicaanse sneeuw' verslag van de Tarahumara's. Een volk dat in grotten hoog in de bergen woont. Ze lopen op niet meer dan uit rubber gesneden zolen, die met een soort veters om hun enkels op hun plek worden gehouden. De sneeuw en de kou in de bergen lijkt niet tot de blote voeten door te dringen en ze doen zelfs hardloopwedstrijden op deze stukjes rubber. De mannen van dit volk kunnen vierentwintig uur achter elkaar hardlopen.

Schitterend, zo'n volk dat zijn eigen cultuur behoudt en zich zoveel mogelijk probeert af te sluiten van de buitenwereld die in hun ogen slecht is (en geef ze eens ongelijk?). Geld is slecht; door te ruilen kun je over alles beschikken wat je nodig hebt. Mannen en vrouwen leven bijna het hele jaar gescheiden, alleen tijdens de tesqüinada zoeken ze elkaar op.

Tesqüino is een drank gemaakt van mais, waar je aardig dronken van kunt worden. Een gewonnen hardloopwedstrijd, een feestdag, er zijn genoeg gelegenheden voor een tesqüinada. Een grote pot in het midden van de grot waar de beker in wordt gedoopt, die dan de groep rond gaat. De pot wordt steeds weer bijgevuld. Drinken tot je erbij neervalt. Soms ter plekke, soms tussen de rotsen verderop. Kinderen mogen hier niet bij zijn en worden alleen achtergelaten. Het gebeurt meer dan eens dat er een baby doodvriest of kinderen verongelukken op de rotsen terwijl de ouders dronken worden.

Een moeilijk voor te stellen realiteit voor ons. In Guatemala zag ik hoe mensen zich ladderzat dronken om alle zorgen te vergeten, maar het waarom wordt in dit boek niet duidelijk. Het is een traditie bij de Tarahumara's, iets wat al zolang gedaan wordt, dat niemand meer naar het waarom vraagt.

Ergens hoopte ik dat de buitenwereld niet zou kunnen binnendringen in hun wereld, maar aan het eind van het boek blijkt al dat er veel verandert wanneer de mannen zijn gaan werken in de stad en terugkomen met geld en westerse kleding. Het zal niet lang meer duren of de meeste gewoonten en tradities zijn niet meer dan verhalen die worden verteld over hoe het ooit was. Jammer, want is al die jaloezie, dat materialisme en de angst om iets of iemand te verliezen die de westerse denkbeelden met zich meebrengen het waard om de tradities op te geven? Hoezo is de 'rijkdom' in de US zo aantrekkelijk?

Aanliggen

Gisteren zaten we naar schitterende muziek te luisteren in het fotografiemuseum. Een strijktrio dat de sterren van de hemel speelde, waardoor je het gevoel had dat je weg kon zweven op de muziek en als ik mijn ogen dichtdeed was ik in heel andere sferen. Zo mooi.

Zoveel echter als mijn oren genoten, zo erg was mijn kont chagrijnig van de harde stoel waar ik op zat. Waarom staan er geen sofa's of luie ligstoelen opgesteld wanneer je een concertzaal binnenwandelt? De pijn in mijn kont zorgde ervoor dat ik werd afgeleid van de mooie muziek. Zonde.

Als er van die sofa's staan loop je het risico dat mensen echt wegzweven op de mooie klanken en in slaap vallen, maar wat maakt dat uit? Zolang er niemand snurkt, heeft niemand er last van en ik ben er trouwens vaak genoeg getuige van geweest dat mensen rechtop zittend in ongemakkelijke stoelen ook in slaap kunnen dommelen tijdens dit soort concerten, dus dat mag geen reden zijn om niet in comfortabeler zitmogelijkheden te voorzien. Ideetje?

Feestje in de Vallei

Het was weer een fijn feestje in de Vallei. Het weer werkte zo nu en dan niet helemaal mee, maar we mochten niet klagen. (Die hagelbui van gisternacht is ons tenminste bespaard gebleven ) Het bewijs dat er ondanks de regen en de wind wel degelijk een zon scheen zag ik vanmorgen toen ik in de spiegel keek. Ik lijk miss Piggy wel.

De paar buitjes die we op ons hoofd kregen konden de pret niet drukken. Bij de eerste druppels werden de poncho's, honcho's en regenjassen tevoorschijn gehaald en deinde een grote kleurige, plastic massa vrolijk verder op de leuke deuntjes. De muziek was weer GOED. Vooral bij het HQ podium waar we het grootste gedeelte van de dag hebben doorgebracht.

Ik kwam mijn vriendinnetje, waarmee ik mijn allereerste Dance Valley heb beleefd, tegen. Ondanks dat ze in Alkmaar en dus helemaal niet ver weg woont, zien we elkaar veel te weinig. Lekker even samen gedanst om daarna weer ieder onze eigen kant op te gaan.

Ik was namelijk met mijn mannetje naar Dance Valley. Met vriendinnen is ook top, dat is de afgelopen jaren bewezen, maar top op een ander niveau. Het hele gebeuren heeft toch een soort flower-power uitstraling. Mensen onder invloed, liefde en gezelligheid en geen narigheid. Je ziet overal om je heen mensen die elkaar lief gaan vinden of al lief vonden en nog liever gaan vinden. Dan wil je zelf natuurlijk het liefst degene die jij zo lief vindt, bij je hebben. Het is gewoon fijn dat wanneer je zin krijgt om te zoenen, degene waar je dat het liefst mee doet, naast je staat. Knuffelen met vriendinnetjes kan daar op dat moment gewoon ff niet tegenop. Ik denk dat we volgend jaar lekker weer samen gaan.

Hommeles

Is het je ook al opgevallen? Er liggen weer overal hommellijkjes. Om de zoveel meter kom je er eentje tegen die nét nog een beetje beweegt of ze zijn al dood. Ieder jaar lijkt dat een paar weken lang het tafereel dat je tegenkomt op de grond wanneer je naar beneden kijkt.

Bij de eerste was ik nog 'agossie, wat doe jij daar nou? Zal ik je even op dat bloempje zetten?' maar na nummer vier op je pad begin je toch te twijfelen of er iemand bezig is de hommels uit te roeien. Ik heb geen idee hoe lang deze beestjes in leven blijven, het zijn volgens mij geen een-dags beestjes, maar hoeveel-dags beestjes zijn het dan? Ik weet alleen wanneer ze dood gaan; vorige, deze en volgende week.

De natuur doet ook maar. De hommels hebben waarschijnlijk gewoon hun werk gedaan. Het stuifmeel is weer verspreid, het is gedaan met de pret. Voor de vogels vormen ze dan nog een lekker maaltje en dan zien we volgend jaar het nageslacht weer de cirkel opnieuw beginnen.

Ze gaan niet meteen dood, die arme beestjes. Het lijkt wel op ze langzaam creperen. Ik heb er nog maar weinig doodstil zien liggen; ze kruipen nog een beetje zielig over de grond, doen nog een poging vooruit te komen, maar het lijkt wel of ze maar energie hebben voor een paar weken. Dat krijg je als je nuttig bent, dan moet je dood als je je taak hebt gedaan. Toch jammer dat wij mensen niet wat nuttiger zijn met zijn allen, in plaats van dat we de wereld maar voller en voller vullen met onze nutteloze aanwezigheid.